Ipomea przybyła do nas z dalekiego Nowego Świata, czyli Ameryki Środkowej, gdzie rośnie jako tropikalne pnącze. Skoro tropikalne, to co robi w tej strefie klimatycznej? Abstrahując od coraz szybciej postępującego katastroficznego ocieplenia klimatycznego, Ipomea czyli po polsku wilec, rośnie u nas jedynie jako roślina jednoroczna, gdyż nie toleruje naszych nawet resztkowych zim. W swojej ojczyźnie jest gatunkiem wieloletnim. Początek maja to najlepszy czas do wysiewu nasion tego zjawiskowego pnącza, albo od razu do gruntu, co jest ryzykowne ze względu na wszechobecne ślimaki, albo do doniczek, co też jest ryzykowne, gdyż wilec nie lubi być przesadzany. Ale przynajmniej siewki są bezpieczne, nie grozi im pożarcie, Wysiewamy po kilka lub kilkanaście nasion do dużych doniczek wypełnionych lekkim, przepuszczalnym podłożem, w których będą rosły docelowo, lub po kilka do mniejszych. Jak podrosną, bardzo ostrożnie przesadzamy je do gruntu, starając się nie uszkodzić bryły korzeniowej i koniecznie zabezpieczamy posadzone rośliny przed atakiem nienasyconych ślimaków.
W galerii powyżej widzimy słynną i podziwianą przez wszystkich odmianę wilca trójbarwnego (Ipomea tricolor) Heavenly Blue, Niebiański Błękit. Trudno o trafniejsze imię. Młode rośliny początkowo rosną dosyć wolną, zbierają siły przed obfitym kwitnieniem, które zazwyczaj wypada w połowie sierpnia i ciągnie się aż do pierwszych jesiennych przymrozków. Wymaga słońca, wilgotnej gleby i słabego nawożenia. Dlaczego? Dlatego, że nadmiar składników pokarmowych sprzyja bujnemu wzrostowi pędów oraz liści, ale opóźnia kwitnienie. Na pocieszenie dodam, że pięknie wykrojone, sercowate liście wilca trójbarwnego są również bardzo atrakcyjne zarówno ze względu na swój kształt jak i soczysto zieloną barwę.
Oprócz zachwycającego Niebiańskiego Błękitu możemy również posiać inny gatunek wilca zwany wilcem purpurowym (Ipomea purpura). Dobre meksykańskie pochodzenie gwarantuje duże przeżycia estetyczne, co od lat doceniają amatorzy i wielbiciele tego pnącza o pięknych ciemnofioletowych kielichowatych kwiatach z charakterystycznym jasnym, świetlistym gardłem. W sprzedaży dostępne są też odmiany o innym zabarwieniu, nawet paskowane. Bardzo polecam atrakcyjną odmianę Arlequin.
Żeby jednak nie było tak bardzo słodko, musimy pamiętać, że wilce mają nieco zastanawiające zachowanie, zupełnie różne od większości kwitnących gatunków: ich kwiaty nie przepadają za słońcem. Barwne kielichy otwierają się wczesnym ranem i pozostają otwarte prawie przez cały dzień, jeśli jest on pochmurny, lub gdy nie są oświetlone bezpośrednimi promieniami słońca. W słoneczny czas przed południem szybko zwijają się w charakterystyczny rożek i to byłoby na tyle. Jak z tego wynika, wilce są dla rannych ptaków, nie dla śpiochów.
💬 Komentarze