Stanowisko
Najlepiej rośnie w pełnym słońcu – i to nie jest tylko katalogowy frazes. Na słonecznym stanowisku kwitnie wcześniej, tworzy zwartą kępę i nie wylega się pod własnym ciężarem. W półcieniu da radę, ale wiechy pojawiają się później albo nie w pełni, a źdźbła są luźniejsze i bardziej skłonne do przewracania. Lekkie zacienienie (np. kilka godzin cienia dziennie) jeszcze ujdzie. Głęboki cień odpada.
Gleba
Tolerancja glebowa jest jedną z mocniejszych stron miskanta. Radzi sobie zarówno na glebach umiarkowanie wilgotnych, jak i stale wilgotnych – sprawdza się więc przy oczkach wodnych i na podmokłych fragmentach rabat, gdzie wiele bylin nie przeżyje. Odczyn od lekko kwaśnego do zasadowego, bez większych zastrzeżeń. Ale na glebach bardzo ciężkich, gliniastych i słabo przepuszczalnych wzrost bywa wyraźnie słabszy, a ryzyko zamakania kępy zimą wzrasta. Warto wtedy poprawić strukturę podłoża lub wybrać inne miejsce. Gleba żyzna przyspiesza wzrost, choć roślina nie jest szczególnie wymagająca pokarmowo.
Podlewanie
Po przyjęciu się – właściwie sam sobie radzi. Podlewanie ma znaczenie głównie w pierwszym sezonie po posadzeniu oraz w czasie przedłużającej się suszy. Dojrzałe kępy znoszą suszę zaskakująco dobrze jak na trawę rosnącą nad wodą w naturze. Na glebach stale wilgotnych podlewanie praktycznie odpada.
Rozmnażanie
W praktyce – podział kępy. Najlepiej wiosną, kiedy zaczynają się pokazywać pierwsze pędy, czyli mniej więcej w kwietniu. Starsze kępy potrafią być naprawdę twarde i zbite – tu trzeba być przygotowanym na solidną robotę z łopatą, a czasem nawet siekierą lub piłą. Każdy fragment z kilkoma pędami i korzeniami powinien przyjąć się bez problemów. Odmian uprawnych nie rozmnażamy z nasion – nie zachowują cech matecznika.
Zimowanie
Starsze, dobrze zakorzenione egzemplarze zimują bez okrywania w zdecydowanej większości polskich ogrodów. Problem pojawia się przy młodych roślinach posadzonych w tym samym sezonie – szczególnie te sadzone późno jesienią warto zabezpieczyć: okryć kępę włókniną lub ściółką z liści przy szyjce korzeniowej. Nie chodzi o wielkie ryzyko wymarzania, ale o spokój w razie mroźnej i bezśnieżnej zimy. Źdźbła zostaw na zimę – chronią koronę i wyglądają przyzwoicie do lutego. [1]
Cięcie
Raz do roku, wiosną – i tyle. Przycinamy całą kępę tuż nad ziemią, na 10–15 cm. Najlepiej przed ruszeniem wegetacji, czyli mniej więcej w marcu, zanim nowe pędy dojdą do 10 cm wysokości. Rzadko kto to robi wcześniej, a szkoda – przycięte jesienią kępy tracą zimową ozdobność i odsłaniają koronę na mrozy. Nożyce do żywopłotu lub piła szablasta w starszych i grubszych kępach.
Choroby i szkodniki
Miskant chiński jest ogólnie odporny – to jedna z traw, przy której nie trzeba prowadzić kalendarza oprysków. Sporadycznie pojawia się rdza traw (Puccinia sp.), zwłaszcza przy słabym przewietrzeniu i dużej wilgotności powietrza. Na glebach słabo przepuszczalnych, w mokre lata, zdarza się gnicie podstawy kępy. Warto wtedy sprawdzić drenaż, bo chemicznie tu nie wiele zdziałamy. Szkodniki rzadko stanowią problem. [2]
Zastosowanie
Soliter na trawniku, tło rabaty bylinowej, element ogrodu naturalistycznego lub preriowego – miskant sprawdza się w wielu rolach. Dobrze wygląda przy wodzie. Wyższe odmiany mogą pełnić funkcję sezonowego żywopotłu lub ekranu zasłaniającego niechciane widoki. W ogrodach japońskich – klasyczny wybór. Niższe odmiany, jak 'Gold Bar’ czy 'Miki’, nadają się do dużych pojemników na tarasie, choć wymagają wtedy regularniejszego podlewania i osłony korzeni przed mrozem. W ogrodach nowoczesnych dobrze komponuje się z trawnikami i bylinami o prostej formie: rudbekiami, astrami, werbenami. [2]
Uwagi
Odmiany dostępne w Polsce różnią się istotnie pod względem użytkowym. 'Variegatus’ i 'Gold Bar’ to odmiany z pasiastymi liśćmi – efektowne, ale wolniej rosnące. 'Versammlung’ i 'Prof. Richard Hansen’ kwitną wcześniej, co ma znaczenie w chłodniejszych rejonach Polski, gdzie późno kwitnące odmiany mogą nie zdążyć przed mrozem. 'Arabesque’ i 'Verneigung’ mają charakterystyczny przewieszający się, fontannowy pokrój. Przed zakupem warto sprawdzić deklarowaną wysokość odmiany – rozpiętość między 70 cm a 350 cm to różnica, która ma znaczenie na etapie planowania rabaty. [1][2]
