Stanowisko
Pełne słońce lub lekki półcień. W słabszym świetle kwitnienie jest mniej obfite, a pokrój luźniejszy. Stanowisko powinno być ciepłe i w miarę osłonięte od silnych wiatrów – zwłaszcza w pierwszych kilku sezonach po posadzeniu. Drzewo pochodzi z kontynentalnego klimatu Azji Wschodniej, więc lato z dobrym nasłonecznieniem służy mu lepiej niż chłodne i zacienione miejsce.
Gleba
Przepuszczalna, próchnична, umiarkowanie wilgotna. pH w zakresie 6–7, choć roślina wykazuje dość dużą tolerancję na odczyn. Na ciężkiej, gliniastej glebie z zastojem wody będą problemy z rozwojem i potencjalnym zamieraniem korzeni. Warto przed sadzeniem poprawić strukturę gruntu, zwłaszcza jeśli mamy do czynienia z gliniakiem – piasek i kompost zrobią swoje. Na glebach lekkich radzi sobie dobrze [2].
Podlewanie
Po posadzeniu podlewanie regularne przez cały pierwszy sezon – tu nie ma miejsca na zaniedbania. Starsze, ukorzenione egzemplarze tolerują suszę całkiem przyzwoicie. W czasie przedłużających się upałów i braku deszczu warto jednak podlać, szczególnie gdy drzewo ma owocować lub intensywnie rosnąć. Nie znosi mokrego podłoża przez dłuższy czas.
Rozmnażanie
Z nasion lub sadzonek. Nasiona wymagają skaryfikacji – twarda łupina nie przepuszcza wody, więc bez tego wschody będą sporadyczne albo żadne. Sadzonki półzdrewniałe pobiera się latem. W praktyce obie metody są możliwe do zastosowania w amatorskich warunkach, choć cierpliwość jest warunkiem koniecznym – wzrost w pierwszych sezonach bywa powolny [2].
Zimowanie
Brak potwierdzonych danych dotyczących minimalnej strefy mrozoodporności USDA, ale drzewo jest uprawiane w polskich ogrodach i wydaje się dobrze radzić sobie w warunkach środkowoeuropejskich. Młode okazy w pierwszych zimach warto zabezpieczyć – okryć podstawę i luźno osłonić koronę agrowłókniną. Starsze egzemplarze zazwyczaj nie wymagają dodatkowej ochrony, choć po wyjątkowo mroźnych zimach zdarzają się uszkodzenia końcówek pędów [1].
Cięcie
Kluczowe jest formowanie młodego drzewka. Przycinanie przeprowadza się latem, po przekwitnięciu – wybiera się wtedy mocne gałęzie równomiernie rozmieszczone wokół pnia i usuwa konkurencyjne. Rzadko kto to robi z konsekwencją przez pierwsze 3–4 sezony, a szkoda, bo właśnie wtedy buduje się solidna struktura szkieletowa. Starsze drzewa wymagają cięcia tylko korekcyjnego – usunięcia gałęzi chorych, skrzyżowanych i rosnących do środka korony.
Choroby i szkodniki
Jedna z mocniejszych stron makii. Roślina jest stosunkowo odporna – poważnych problemów z chorobami grzybowymi ani typowymi szkodnikami w literaturze praktycznej nie odnotowuje się jako częstych [2][7]. Na glebie ciężkiej i mokrej mogą pojawiać się problemy z korzeniami, ale to kwestia warunków uprawy, nie podatności jako takiej. Warto obserwować liście w sezonie, ale zazwyczaj nie ma czego leczyć.
Zastosowanie
Przede wszystkim soliter – drzewo ma na tyle wyrazisty pokrój i interesujące kwitnienie, że sprawdza się jako punkt centralny kompozycji. Dobrze wygląda w towarzystwie hortensji i roślin o dużych, kontrastujących kwiatostanach. Nadaje się do ogrodów przydomowych i parków. Białe kwiatostany wznoszące się ponad koronę kwitną latem, kiedy większość drzew ozdobnych już „odpuściła” – to jego największy atut użytkowy [4][7]. Roślina miododajna, co ma dodatkowe znaczenie w ogrodach ukierunkowanych na bioróżnorodność.
Uwagi
Makia amurska jest w Polsce wciąż stosunkowo rzadko sadzona, choć warunki klimatyczne jej odpowiadają. Jako roślina bobowata wiąże azot atmosferyczny przez bakterie brodawkowe na korzeniach – praktyczny wniosek jest taki, że na ubogich glebach poradzi sobie lepiej niż inne drzewa ozdobne i bez specjalnego wspomagania nawozowego. Tempo wzrostu w katalogach bywa opisywane sprzecznie – raz „szybki”, raz „wolno rosnąca”. W praktyce zależy silnie od jakości gleby i ekspozycji: na dobrym stanowisku przyrosty są wyraźne, w złych warunkach drzewo prawie stoi w miejscu [1][6].
