Juniperus pfitzeriana Wilhelm Pfitzer

Stanowisko

Pełne słońce to jego żywioł. W półcieniu da sobie radę, ale robi się luźniejszy i traci formę. Najlepiej rośnie na otwartej przestrzeni, gdzie może się swobodnie rozłożyć. W mieście – bez problemu. Smog, wiatr, kurz – nie przeszkadza mu nic [1].

Gleba

W zasadzie każda przepuszczalna gleba będzie dobra. Najlepiej piaszczysto-gliniasta, niezbyt mokra. Nie znosi zastoin wodnych – korzenie szybko gniją, jeśli ma za mokro. Odczyn gleby może być obojętny, lekko kwaśny lub lekko zasadowy. Lubi podłoża lekkie, dobrze napowietrzone [3].

Podlewanie

Po posadzeniu warto mu pomóc przez pierwszy sezon. Potem – praktycznie samowystarczalny. Suszę znosi dobrze, ale w czasie długotrwałych upałów można go podlać raz na kilka dni. Nie podlewaj zbyt często – nadmiar wody to najczęstszy błąd przy uprawie jałowców [2].

Cięcie

Cięcie znosi bardzo dobrze. Wiosną można go lekko skrócić lub prześwietlić. Przy mocnym wzroście można też korygować formę latem. Warto usuwać gałązki krzyżujące się i rosnące do środka, żeby krzew nie łysiał od środka. U starszych egzemplarzy nie cofaj się do zdrewniałych fragmentów – nie wypuści z nich pędów [4].

Zimowanie

Bez problemu znosi polskie zimy. Strefa USDA 4, czyli wytrzymałość do ok. -30 °C. Nie wymaga okrycia ani żadnej szczególnej ochrony. Gałęzie dobrze znoszą ciężar śniegu, ale przy bardzo dużych opadach warto go zrzucić, żeby się nie rozłamały [3].

Zastosowanie

• jako soliter – robi robotę samym pokrojem,
• na żywopłoty niskie i szerokie – naturalna bariera od wiatru i hałasu,
• w zieleń miejską – odporny na kurz i spaliny,
• do umacniania skarp – dobrze się ukorzenia i stabilizuje glebę,
• w parkach i dużych ogrodach – wypełnia przestrzeń, nie wymaga kombinowania.

Uwagi

Nie nadaje się do donic – za duży i zbyt rozłożysty. Zdarza się, że stare egzemplarze po silnym cięciu od środka przerzedzają się, ale to naturalne. Zimą kolor może lekko zszarzeć – wiosną wraca do normalnego zielonego odcienia [2].