Stanowisko
Półcień i cień – to jej środowisko. W praktyce najlepiej radzi sobie pod luźnym zadaszeniem koron drzew, przy ścianie od wschodu lub w miejscach z kilkugodzinnym porannym słońcem. Pełne słońce nie jest wykluczone, ale wtedy trzeba liczyć się ze stałą, dużą wilgotnością podłoża – przy przesuszeniu liście skręcają się i brązowieją od końców. Silny wiatr też jej nie służy: łamie i niszczy liście, które są dekoracyjne właśnie dlatego, że swobodnie opadają.
Gleba
Żyzna, próchnична, przepuszczalna, lekko kwaśna do obojętnej – takie warunki daje jej największy komfort. Gleba gliniasta bez poprawki to problem: przy nadmiernej wilgoci w korzeniach zimą może gnić. Przed sadzeniem warto wymieszać podłoże z kompostem i piaskiem, szczególnie na ciężkich gruntach. Na glebach bardzo ubogich i suchych wzrost jest wyraźnie słabszy, co przy i tak wolnym tempie rozwoju daje efekty naprawdę po długim czasie.
Podlewanie
Stała umiarkowana wilgotność – nie mokro, nie sucho. Latem, szczególnie podczas upałów, podlewać regularnie; przesuszenie uderza w nią szybko i widać to natychmiast na liściach. Ale stojąca woda w korzeniach to gorszy scenariusz – zwłaszcza jesienią i zimą. Mulczowanie podstawy kępy latem pomaga utrzymać wilgoć i ogranicza częstotliwość podlewania [1].
Rozmnażanie
Podział kępy – jedyna sensowna metoda. Robi się to wczesną wiosną, przed ruszeniem wegetacji, w marcu lub na początku kwietnia. Kępa po kilku latach robi się gęsta i dobrze daje się podzielić na kilka fragmentów z korzeniami. Tu trzeba być cierpliwym – młode podziały przez pierwszą wiosnę rosną nieśpiesznie i nie wyglądają imponująco. To normalne.
Zimowanie
Starsze egzemplarze zakorzenione od kilku lat zimują w polskim klimacie bez okrycia – i zazwyczaj bez problemów. Młode rośliny, szczególnie posadzone w tym samym roku, warto zabezpieczyć – wystarczy warstwa liści lub kory na podstawie. Zaschnięte liście można zostawić na zimę jako naturalną izolację, usuwa się je dopiero wiosną przed ruszeniem wegetacji. W pojemnikach – inaczej: przenieść do chłodnego, jasnego pomieszczenia, bo korzenie w pojemniku są znacznie bardziej narażone na przemarzanie [2].
Cięcie
Wiosną, przed ruszeniem wegetacji, przyciąć kępę nisko przy ziemi – usunąć całe zeszłoroczne ulistnienie. To ważne: stare liście blokują wzrost nowych i zbierają wilgoć. Rzadko kto to robi systematycznie, a szkoda, bo roślina po takim wiosennym porządku rusza znacznie ładniej. Terminem jest marzec, zanim zaczną wyrastać nowe źdźbła.
Choroby i szkodniki
Jedna z mniej kłopotliwych traw pod tym względem. W warunkach dobrego drenażu i odpowiednim stanowisku praktycznie bezproblemowa. I tu zaczyna się problem – gdy stoi w zbyt wilgotnym, źle przepuszczalnym miejscu, pojawiają się gnicia przy podstawie i choroby grzybowe. Ślimakom młode pędy nie są obojętne, szczególnie wiosną. Ale skala zagrożenia jest mała w porównaniu z wieloma innymi roślinami ozdobnymi.
Zastosowanie
Najlepiej sprawdza się w miejscach trudnych – pod koronami drzew, w zacienionych zakątkach przy ścianach, między bylinami cieniolubными. Na rabatach daje wyraźny kontrast tekstury i koloru, szczególnie przy roślinach o liściach ciemnych lub o dużej powierzchni blaszki. Odmiana 'Aureola’ świetnie rozjaśnia cieniste miejsca złotawym ulistnieniem. 'All Gold’ jest jednolicie żółta – bardziej jednoznaczna kolorystycznie. 'Nicolas’ – bardziej zwarta, do małych przestrzeni [3].
Uwagi
Wolne tempo wzrostu to jej cecha, nie wada – ale trzeba ją przyjąć bez złudzeń. W pierwszym sezonie kępa rzadko robi wrażenie. Efekt pojawia się po 2–3 latach, gdy roślina jest zakorzeniona i wyrośnięta. Katalogi pokazują efektowne dorosłe egzemplarze – w praktyce taki stan osiąga się po kilku sezonach cierpliwości. Wysokość 30–40 cm to realność, 50 cm bywa przy dobrych warunkach i starszych kępach.
