Stanowisko
Tolerancja stanowiskowa jest naprawdę szeroka – od pełnego słońca po wyraźny półcień. W praktyce najlepiej radzi sobie w miejscach lekko zacienionych z umiarkowaną wilgotnością. Na pełnym słońcu przy suchej glebie kępy wyglądają słabiej i szybciej się przerzedzają. To jedna z niewielu traw ozdobnych, którą można posadzić pod okapem drzew – i nie będzie to błąd. [1]
Gleba
Woli gleby wilgotne, próchnicze, zasobne w materię organiczną. Na glebach ciężkich, gliniastych radzi sobie, o ile nie stoją wodą przez długie okresy. Na bardzo suchych, piaszczystych podłożach wzrost wyraźnie słabnie – kępa robi się rzadka, kwiatostanów mniej. Odczyn pH bez większego znaczenia, byleby gleba miała jakąś strukturę.
Podlewanie
W naturalnych siedliskach rośnie przy strumieniach i na wilgotnych łąkach, więc potrzeby wodne są ponadprzeciętne jak na trawę ozdobną. Przejściową suszę przetrzyma, ale nie oczekuj wówczas efektownych kwiatostanów. Na przepuszczalnych glebach w upalnym lecie – podlewać regularnie. Tu nie ma drogi na skróty.
Rozmnażanie
Rozmnaża się bardzo chętnie z nasion – i to jest akurat cecha, której trzeba być świadomym. W sprzyjających warunkach sieje się sam, nierzadko dość obficie. Odmiany ozdobne (jak 'Goldschleier’ czy 'Mill End’) mnoży się przez podział kępy wiosną lub wczesną jesienią – to jedyna pewna droga do zachowania ich cech. Gatunek wyjściowy można siać wprost do gruntu. [2]
Zimowanie
Całkowicie mrozoodporny, strefa 4 (wytrzymuje do ok. -34°C). Żadnego okrywania nie wymaga. Co więcej – kwiatostany pozostawione na zimę wyglądają przyzwoicie nawet w grudniu, szczególnie przy szronie. Liście opadają, ale suche pędy kwiatostanowe trzymają formę przez całą zimę. Rzadko kto je zostawia, a szkoda.
Cięcie
Wczesną wiosną, przed ruszeniem wegetacji, ściąć kępę nisko – do kilku centymetrów nad ziemią. Śmiałek startuje wcześnie, już w marcu lub kwietniu, więc nie warto zwlekać. Przycinanie latem po przekwitnięciu bywa praktykowane, ale pozbawia ogrodu ozdobnych kwiatostanów na jesień i zimę – to kwestia wyboru.
Choroby i szkodniki
Brak potwierdzonych doniesień o poważnych problemach zdrowotnych w uprawie. Trawa ta jest gatunkiem rodzimym, dobrze zaadaptowanym do lokalnych warunków. Na glebach zbyt suchych lub zbyt zacienionych bez dostępu powietrza mogą pojawić się pleśnie u nasady kępy – ale to raczej sygnał złego stanowiska niż choroba sama w sobie.
Zastosowanie
Sprawdza się wszędzie tam, gdzie inne trawy ozdobne wymagają pełnego słońca i suchej gleby. Półcień pod drzewami, wilgotny skraj stawu, rabata z bylinami cieniolubymi – tu jest na miejscu. Dobre w grupach po 2–3 egzemplarze; pojedyncza kępa gubi się w przestrzeni. Odmiany o jaśniejszych liściach (’Northern Lights’ – białoobrzeżone) nadają się na stanowiska, gdzie trzeba rozjaśnić ciemny zakątek. W parkach i ogrodach osiedlowych sprawdza się jako trawa wymagająca minimalnej interwencji przez cały sezon. [1]
Uwagi
Rozsiewanie się może być problemem w zadbanych rabatach – szczególnie gatunek podstawowy. Odmiany ogrodowe są pod tym względem spokojniejsze, ale warto wycinać przekwitnięte kwiatostany, jeśli nie chcemy samosiewów. Kępy w starszym wieku (po 5–7 sezonach) mają tendencję do przerzedzania się w centrum. Podział i przesadzenie co kilka lat przywraca wigor. To coś, co katalogi pomijają, a w praktyce bywa zaskoczeniem. [2]
