Agrostis canina

Mietlica psia

Trawy ozdobne

Obserwuj
Obserwujesz

📋 Informacje ogólne

Mietlica psia (Agrostis canina) – niska, cicha trawa, która nie robi zamieszania, ale jak już się pojawi, to trzyma się ziemi jak przyklejona. Tworzy gęstą darń z pełzających pędów, które się zakorzeniają, gdzie popadnie. Liście miękkie, jasnozielone, trochę matowe, jakby zawsze lekko przemoczone. Kwiatostan delikatny, luźna wiecha, pojawia się nieśmiało latem – nie dla efektu, tylko dla kontynuacji. Jeśli wygląda znajomo – to pewnie dlatego, że widziałeś ją w starym sadzie albo na podmokłym trawniku[1].

Pielęgnacja i wymagania

Stanowisko

Lubi mieć mokro. Podmokłe łąki, cieki wodne, rowy, wilgotne zakamarki – tam wchodzi i zostaje. W cieniu też da radę. Na słońcu tylko wtedy, kiedy nie schnie. Nadaje się do miejsc, które inni omijają, bo zbyt grząsko albo zbyt błotniście.

Gleba

Kwaśna, wilgotna, najlepiej torfiasta albo próchniczna. Nie cierpi piasków, nie cierpi przesuszania. Jak podłoże wysycha – odpada z gry. Jak przelana, to wciąż trzyma się dobrze. To trawa z bagien, nie z rabaty.

Podlewanie

Jak już ją sadzisz – nie wolno zapomnieć o wodzie. Bez niej robi się żółta i się zwija. Dobrze znosi zalewanie, nie znosi przesuszenia. W ogrodzie podlewaj często albo nie sadź wcale.

Rozmnażanie

Szybko się rozłazi przez pełzające pędy – wystarczy kawałek kępy i za sezon masz łachę darni. Można też z nasion, ale to rzadziej – najczęściej po prostu dzieli się darń i przesadza.

Zimowanie

Zimuje bez problemu. W naturze nie potrzebuje żadnej pomocy. Jak zamarznie, to odbije. Jak przemarzną końcówki – kłącza przetrwają. Wiosną startuje nisko i szeroko.

Cięcie

Tnie się jak trawnik – jak chcesz. Można też zostawić, a ona i tak się z czasem ułoży. W rabacie naturalistycznej najlepiej wygląda, jak jej się nie przeszkadza. Na greenach ją koszą do milimetrów – a i tak przeżywa.

Choroby i szkodniki

Jak za wilgotno i za gęsto – może pojawić się pleśń śniegowa. Ale ogólnie jest odporna, zwłaszcza na choroby liści. Szkodników brak – nikt się nią specjalnie nie interesuje.

Zastosowanie

Idealna do zadarniania mokrych miejsc. Do ogrodów przy stawie, na cieniste zakamarki, do zieleni miejskiej, gdzie podlewa tylko deszcz. W trawnikach sportowych daje gładką, miękką powierzchnię – ale wymaga roboty. Nie dla leniwych.

Uwagi

Nie myl z mietlicą pospolitą – tamta rośnie w słońcu i na sucho, ta – tylko z wodą. Mietlica psia wygląda niepozornie, ale to mistrzyni przetrwania w mokrym terenie. Gdzie inne gniją, ona się rozkręca.

Źródła

Komentarze

📊 Tabela informacyjna

wdt_ID	Cecha	Opis
30	Nazwa botaniczna	Agrostis canina L.
31	Nazwa polska	Mietlica psia
32	Rodzina	Poaceae (Wiechlinowate)
33	Pochodzenie	Europa, strefa umiarkowana Azji; zawleczona do Ameryki Północnej, Afryki Północnej, Hawajów i Kerguelen
34	Pokrój	Wieloletnia trawa darniowa z długimi, nadziemnymi rozłogami, nie tworzy kłączy; tworzy luźne kępy
35	Wysokość	20–75 cm
36	Liście	Wąskie, 1–3 mm szerokości, długości 2–15 cm, delikatne, szarozielone, często zwinięte; języczek liściowy do 4 mm, ostro zakończony
37	Kwiaty	Wiecha 3–16 cm długości, luźna, rozpierzchła, gałązki szorstkie; kłoski 1,9–2,5 mm, plewka dolna z ością wyrastającą poniżej połowy; kwitnie maj–lipiec/lipiec–sierpień
38	Stanowisko	Wilgotne, ubogie w składniki odżywcze łąki, torfowiska, brzegi wód, wrzosowiska, rowy, miejsca ruderalne
39	Gleba	Przepuszczalna, wilgotna, kwaśna lub lekko kwaśna, uboga
40	Mrozoodporność	W pełni mrozoodporna
41	Zastosowanie	Trawniki, murawy sportowe, pola golfowe (zwłaszcza na greenach), rekultywacja terenów
42	Rozmnażanie	Przez nasiona oraz rozłogi
43	Cechy szczególne	Wrażliwa na suszę, dobrze znosi niskie koszenie, tworzy zwartą darń; często mylona z mietlicą piaskową (A. vinealis)