Agrimonia procera

Stanowisko

Lubi skraj – nie środek rabaty. Najczęściej pojawia się tam, gdzie kończy się droga, a zaczyna porzucona łąka. Słońce ma być, albo lekki cień – ale tylko rano albo wieczorem. Jak posadzisz go między bylinami, które się rozpychają, to zniknie po sezonie.

Gleba

Najlepiej mu w ziemi, która nie była ruszana od lat – zwięzła, ale nie glina, suchawa, z warstwą próchnicy z liści. W piasku wyrośnie, ale karłowaty. W gliniastej – zgnije od szyjki. Idealnie jak gleba trochę piaszczysta, lekko zasadowa, z historią.

Podlewanie

Zapomnij o konewce. Jak podlewasz, to znaczy, że to nie jest roślina dla tego miejsca. Rzepik wyciąga wodę sam – ma głęboki system korzeniowy, nawet jak wygląda na cienkiego. Podlewaj tylko po przesadzeniu – potem nie ruszaj.

Cięcie

Nie tnij, jak nie musisz. Ale jak chcesz zebrać liście na susz – to przed kwitnieniem, bo potem twardnieją. Jak chcesz zatrzymać rozsiew – zetnij kwiatostany, zanim haczyki się porządnie rozwiną. One złapią ci się spodni, psa, skarpet, wszystko.

Choroby i szkodniki

Nie choruje. Jak coś mu się dzieje – to przez stanowisko. Jak za mokro – gnije. Jak za ciasno – się wyciąga i przewraca. Ale robale go nie ruszają. Nawet ślimaki go omijają, może przez ten zapach [2].

Zastosowanie

W ogrodzie – tylko tam, gdzie chcesz dzikości. Nie znosi przycinania, przekopywania, nawożenia. Dobrze wygląda przy starym płocie albo między kamieniami, które już porosły mchem. Można go zaprosić do ogrodu ziołowego, ale będzie udawał, że przyszedł sam. Pszczoły go lubią, ale nie szaleją – to nie nektarowy hit, tylko spokojny zapylacz.

Uwagi

Nie myl z rzepikiem pospolitym – ten wonny jest wyższy, bardziej szorstki i liście pachną dużo mocniej [2]. Jak nie pachnie – to nie procera. Czasem trudno go dostać – trzeba zebrać nasiona samemu. Jak już je masz – siej jesienią, potrzebują chłodu.

Źródła

• [1] Atlas roślin – Agrimonia procera
• [2] Wikipedia – Agrimonia procera