Adonis flammea

Miłek szkarłatny

Jednoroczne

Obserwuj
Obserwujesz

📋 Informacje ogólne

Adonis flammea – miłek szkarłatny. Jednoroczny chwast, kiedyś częsty w zbożach, dziś praktycznie zniknął. Łodygi cienkie, trochę jak u kopru, liście pierzaste, delikatne. Kwiaty małe, ale mocno czerwone, często z ciemną plamką przy nasadzie płatków [1]. Jak zakwitnie w łanie pszenicy, to od razu rzuca się w oczy, bo kolor bije po oczach. Owoc drobny, niełupki z takim „dziobkiem”, łatwo się osypują.

Pielęgnacja i wymagania

Stanowisko

Lubi słońce i otwartą przestrzeń. Typowy chwast segetalny – czyli taki, co rośnie razem ze zbożem. Najlepiej czuje się na polach lessowych, glebach wapiennych. Na kwaśnej ziemi go nie znajdziesz [1]. Teraz praktycznie tylko w rezerwatach chwastów polnych, bo przy nowoczesnym rolnictwie nie ma dla niego miejsca [2].

Gleba

Lekka, przepuszczalna, z wapniem. W ciężkiej glinie albo tam, gdzie stoi woda, nie wytrzyma. Kiedyś to były miedze, skraje pól – ziemia nie była przenawożona i miał tam swoje okno do życia. Dziś bez ochrony nie ma szans.

Podlewanie

Nie podlewasz – to chwast polny. Wysiewa się, czeka na deszcz i tyle. W uprawie kolekcjonerskiej trzeba tylko pilnować, żeby młode siewki nie przeschły całkiem.

Cięcie

Nie tniemy. To jednoroczne – zakwitnie, zawiąże owoce, zginie. Jeśli chcesz zebrać nasiona, trzeba zostawić parę roślin do dojrzałości. Reszta i tak zamiera po sezonie.

Choroby i szkodniki

Nie choruje, nie ma czasu. Może zgnić w kiełkowaniu, jeśli zbyt mokro. Zwierzyna go nie rusza, bo cała roślina trująca. Największym „szkodnikiem” jest rolnictwo intensywne – herbicydy i nawozy zabrały mu siedliska [2].

Zastosowanie

Do ogrodu raczej jako ciekawostka – dla tych, co chcą mieć kawałek dawnej wsi na rabacie. Daje mocny czerwony akcent w zbożach ozdobnych. Nie do jedzenia (toksyczny), nie do ziół. Wyłącznie ozdobny, ale ozdobny w stylu „chwast w łanie pszenicy”.

Uwagi

W Polsce objęty ścisłą ochroną, krytycznie zagrożony [2]. Nie zbiera się z natury, tylko z legalnych nasion. Łatwo go pomylić z miłkiem letnim, ale czerwony kwiat i owłosiona łodyga na dole to cecha pewna [1]. W uprawie nie jest łatwy – potrzebuje luzu i słońca, inaczej znika po roku.

Źródła

Atlas roślin – miłek czerwony (opis, cechy gatunku).
Wikipedia – miłek szkarłatny (status ochrony, zanikanie).

Komentarze

📊 Tabela informacyjna

wdt_ID	Cecha	Opis
59	Nazwa botaniczna	Adonis flammea Jacq.
60	Nazwa polska	Miłek szkarłatny
61	Rodzina	Ranunculaceae (Jaskrowate)
62	Pochodzenie	Rodzimy dla obszaru śródziemnomorskiego, południowo-zachodniej Azji; w Polsce archeofit i krytycznie zagrożony, występuje głównie na Wyżynie Małopolskiej, bardzo rzadko w innych regionach
63	Pokrój	Roślina jednoroczna, osiąga wysokość 20–50 cm, łodyga pojedyncza, w dolnej części miękko owłosiona
64	Liście	2–3-krotnie pierzasto-podzielone, składające się z wąskich odcinków, jasnozielone
65	Kwiaty	Intensywnie czerwone, 5–8 podługowatych płatków, działki kielicha owłosione do połowy długości płatków, koniec słupków czarny; kwitnie od maja do sierpnia
66	Owoce	Jednonasienne niełupki, proste z czarnym dzióbkiem, owoc podługowaty, walcowaty, czarniawy z zagiętym ząbkiem
67	Stanowisko	Pola uprawne na glebach wapiennych, nasłonecznione zbocza; roślina ciepłolubna, charakterystyczna dla zbiorowisk chwastów segetalnych
68	Gleba	Zasobna w węglan wapnia, gliniasta, sucha lub umiarkowanie wilgotna
69	Mrozoodporność	Strefa 6–8 (frost hardy, w Polsce przetrwa w gruncie w cieplejszych regionach; na stanowiskach synantropijnych najczęściej zanika)
70	Zastosowanie	Roślina ozdobna; nie stosować leczniczo – silnie trująca (glikozydy nasercowe)
71	Cechy szczególne	W Polsce gatunek krytycznie zagrożony (CR); charakterystyczne czerwone kwiaty i czarne owoce; roślina jednoroczna, archeofit