Stanowisko
Najlepiej rośnie w słońcu albo lekkim półcieniu. W słońcu korona jest gęstsza, a jesienne przebarwienie zwykle czytelniejsze. Cień znosi lepiej niż wiele drzew alejowych, ale nie jest to powód, żeby sadzić go w ciemnym, ciasnym miejscu między budynkami. Przy małej ilości światła korona będzie luźniejsza i słabiej zbudowana. ‘Elsrijk’ dobrze znosi warunki miejskie, wiatr, podwyższoną temperaturę i utwardzone otoczenie, ale młode drzewo po posadzeniu nadal potrzebuje normalnego startu: miejsca na korzenie, podlewania i niezabetonowanej szyi korzeniowej.
Gleba
To jedna z bardziej tolerancyjnych odmian do nasadzeń miejskich. Najlepiej rośnie w glebie zasobnej, przepuszczalnej, gliniasto-piaszczystej i umiarkowanie wilgotnej, ale radzi sobie też w przeciętnej ziemi ogrodowej. Toleruje gleby od lekko kwaśnych po zasadowe i dobrze znosi wapń w podłożu. Nie lubi tylko skrajności: ciężkiego, mokrego gruntu bez powietrza przy korzeniach oraz jałowego piachu bez wody po posadzeniu. W mieście najważniejsza jest dobrze przygotowana misa lub jama sadzeniowa, bo samo drzewo jest odporne, ale nie rośnie z betonu.
Podlewanie
Po ukorzenieniu dobrze znosi okresową suszę, wysoką temperaturę i trudniejsze miejskie warunki. Pierwszy sezon po posadzeniu jest jednak kluczowy. Wtedy trzeba podlewać regularnie, zwłaszcza jeśli drzewo rośnie przy ulicy, w pasie zieleni, przy chodniku albo w miejscu z utwardzoną nawierzchnią. Lepiej podlać rzadziej, ale głęboko, niż tylko zwilżać wierzch ziemi. Brak podlewania po posadzeniu to prosty sposób, żeby nawet odporne drzewo zaczęło zrzucać liście i słabo budować koronę.
Cięcie
‘Elsrijk’ naturalnie tworzy regularną, zwartą koronę, więc nie wymaga ciągłego poprawiania. W młodości warto prowadzić koronę rozsądnie: usuwać pędy krzyżujące się, uszkodzone i źle ustawione. W nasadzeniach ulicznych ważne jest też podnoszenie korony w miarę wzrostu, ale trzeba robić to stopniowo, nie przez jednorazowe ogołocenie pnia. Drzewo toleruje cięcie formujące, ale jego największą zaletą jest właśnie to, że bez ostrego strzyżenia trzyma porządną bryłę.
Choroby i szkodniki
Odmiana jest ceniona między innymi za zdrowe liście i małą podatność na mączniaka w porównaniu z częścią klonów polnych. To nie oznacza, że nie może pojawić się mszyca, plamistość liści albo problemy po suszy. W praktyce najwięcej szkody robią błędy techniczne: za mała przestrzeń dla korzeni, przesuszenie po posadzeniu, zbyt głębokie sadzenie, uszkodzenia pnia od kosiarek i cięcie robione bez planu. Przy dobrym posadzeniu jest to jedna z pewniejszych odmian do zieleni użytkowej.
Zastosowanie
To odmiana typowo użytkowa: do ulic, alei, skwerów, parków, zieleni osiedlowej i większych ogrodów. Dobrze sprawdza się tam, gdzie zwykły klon polny byłby zbyt nieregularny, a potrzebne jest drzewo o zwartej, przewidywalnej koronie. Nadaje się do węższych ulic i pasów zieleni, ale nie znaczy to, że można sadzić go bez miejsca na koronę i korzenie. Jako soliter też ma sens, szczególnie jeśli ktoś chce spokojne, odporne drzewo, a nie odmianę „efektowną” tylko przez dwa tygodnie w roku.
Uwagi
‘Elsrijk’ jest jedną z lepszych odmian klonu polnego do zieleni miejskiej, ale nadal trzeba traktować ją jak drzewo, nie jak element małej rabaty. Docelowo potrzebuje kilku metrów szerokości i normalnej przestrzeni korzeniowej. W Polsce zimuje bez problemu i nie wymaga okrywania. Młode drzewa po posadzeniu trzeba podlewać, palikować tylko wtedy, gdy jest to potrzebne, i pilnować, żeby pień nie był obijany przy koszeniu. Najczęstszy błąd to założenie, że skoro odmiana jest miejska i odporna, to poradzi sobie bez przygotowanego stanowiska. Odporna nie znaczy niezniszczalna.
